Bir Yıl mı Geçirdik, Bir Yıl mı Kaybettik, Yoksa Bir Yıl mı Kazandık?

Takvim yaprakları bir bir düştü. Günler aceleciydi, geceler uzun. Şimdi dönüp bakınca insanın aklına tek bir soru takılıyor: Bir yıl mı geçirdik, bir yıl mı kaybettik, yoksa bir yıl mı kazandık?

“Geçirmek” dediğimiz şey, zamanın omuzlarımızdan akıp gitmesine razı olmak belki de. İşe yetişmeler, ertelenen telefonlar, “yarın konuşuruz” diye kapatılan kapılar… Zaman geçiyor; biz çoğu kez içinden geçmiyoruz. Olan oluyor, biten bitiyor, geriye yalnızca yorgunluk kalıyor. Böyle bir yıl, yaşanmış gibi durur ama hissedilmemiştir.

“Kaybetmek” daha sert bir kelime. İnsan en çok kendini kaybediyor aslında. Hevesini, cesaretini, bir zamanlar kolayca kurduğu hayalleri… Kimi ilişkiler yarım kalıyor, kimi dostluklar sessizce sönüyor. Kaybettik dediklerimizin bir kısmı zaten tutamadıklarımız; bir kısmı da tutmak için yeterince çabalamadıklarımız. Yıl, bizden bir şeyler alıp götürüyor gibi geliyor. Belki de alıp götürdüğü, fazlalıklarımızdır.

Peki ya “kazanmak”? Kazanmak, her zaman alkışla gelmiyor. Bazen bir vedanın içinden çıkıyor; bazen bir suskunluğun tam ortasından. İnsan, canını acıtan bir gerçeği kabul ettiğinde kazanıyor mesela. “Ben buradayım” demeyi öğrendiğinde, sınır çizmeyi başardığında, kendine geç kalmamayı seçtiğinde… Kazanç dediğimiz şey, çoğu zaman dışarıdan görünmüyor. İçeride bir yerlerde sessizce yerini alıyor.

Bir yılı kazandık mı, anlamak için madalya gerekmez. Şunu soralım: Daha dürüst müyüz kendimize? Daha az mı erteliyoruz sevdiklerimizi? Yalnız kaldığımızda kaçmıyor muyuz artık? Eğer bir soruya bile “evet” diyebiliyorsak, o yıl boşuna geçmemiştir.

Zamanın hükmü tek taraflı değil. O bizi sürüklüyor gibi dursa da, yönünü biz belirliyoruz. Aynı yıl, birine göre kayıp, bir başkasına göre kazanç olabilir. Mesele takvim değil; niyet. Ne için uyandık, neyi savunduk, neye rağmen vazgeçmedik?

Belki de doğru soru şu: Bu yıl bize ne öğretti? Eğer bir şey öğrettiyse—acı da olsa—o yıl kazanılmıştır. Çünkü insan, öğrendiği kadar büyür. Geriye dönüp baktığımızda “keşke”lerden çok “iyi ki”ler biriktirebildiysek, zaman görevini yapmıştır.

Bir yıl geçti mi? Evet. Kaybettik mi? Belki biraz. Kazandık mı? Eğer kendimizden bir parça daha tanıyorsak, kesinlikle.

2025’i böyle kapatıyoruz. Eksikleriyle, öğrettikleriyle…
Şimdi takvim değişiyor. Aynı biz kalmayarak.
Hoş geldin 2026. Daha az kayıp, daha çok fark ediş, daha çok “iyi ki” biriktirdiğimiz bir yıl olsun.